فرستنده :علي جون
يك تاجر آمريكايي نزديك يك روستاي مكزيكي ايستاده بود كه يك قايق كوچك ماهيگيري از كنارش رد شد كه توش چند تا ماهي بود .
از مكزيكي پرسيد : چقدر طول كشيد كه اين چند تا رو گرفتي ؟
مكزيكي : مدت خيلي كمي .
آمريكايي : پس چرا بيشتر صبر نكردي تا بيشتر ماهي گيرت بياد ؟
مكزيكي : چون همين تعداد براي سير كردن خانواده ام كافيه .
آمريكايي: اما بقيه وقتت رو چيكار مي كني ؟
مكزيكي : تا دير وقت مي خوابم ، يه كم ماهي گيري مي كنم . با بچه ها بازي مي كنم . بعد ميرم توي دهكده مي چرخم ، يه ليوان شراب مي خورم و با دوستان شروع مي كنيم به گيتار زدن . خلاصه مشغولم به اين نوع زندگي ! آمريكايي : من تو هاروارد درس خوندم و مي تونم كمكت كنم . تو بايد بيشتر ماهي گيري كني . اون وقت مي توني با پولش يه قايق بزرگتر بخري و با درآمد اون چند تا قايق ديگر هم بعدا اضافه ميكني . اون وقت يه عالمه قايق براي ماهيگيري داري !
مكزيكي : خوب ، بعدش چي ؟
آمريكايي : به جاي اين كه ماهي ها رو با واسطه بفروشي اونا رو مستقيما به مشتري ها مي دي و براي خودت كار و بار درست مي كني ... بعدش كار خونه راه مي اندازي و به توليداتش نظارت مي كني ... اين دهكده كوچك رو هم ترك مي كني و مي روي مكزيكوسيتي ! بعدش لوس آنجلس ! و از اونجا هم نيو يورك ... اونجاست كه دست به كارهاي مهم تري هم مي زني ...
مكزيكي : اما آقا ! اين كار چقدر طول مي كشه ؟
آمريكايي : پانزده تا بيست سال !
مكزيكي : اما بعدش چي اقا ؟
آمريكايي : بهترين قسمت همينه ، موقع مناسب كه گير اومد ميري و سهام شركتت رو به قيمت خيلي بالا مي فروشي ! اين كار ميليون ها دلار برات عايدي داره .
مكزيكي : ميليون ها دلار ! خب ، بعدش چي ؟
آمريكايي : اون وقت بازنشسته مي شي ! مي ري يه دهكده ساحلي كوچيك ! جايي كه مي توني تا دير وقت تا دير وقت بخوابي ! يه كم ماهيگيري كني . با بچه هات بازي كني ! بري دهكده و يه ليوان شراب بنوشي ! و تا دير وقت با دوستات گيتار بزني و خوش بگذروني
+ نوشته شده در دوشنبه پانزدهم آبان 1385ساعت 12:36 توسط
|
سختی ساعت آخر کلاسم در اون مدرسه لعنتی را با یاد اینکه چند تا دانش آموز خوب سر کلاسم هستند و من را به آینده مملکت امیدوار می کنند می گذراندم . سعید عزیزم که نمی توانم بگویم شاگرد خوبم که باید بگویم دوست والاقدر من برایم امروز شعری فرستاده که زیباست و من که هنوز از دیدار صبح ام با مسئولان و شاگردان آن مدرسه دلگیرام شادم که هنوز هستند کسانی که برای عشق ارزش قائل اند.
شمعيم و دلی مشعله افروز و دگر هيچ
شب تا به سحر گريه ی جانسوز و دگر هيچ
افسانه بود معنی ديدار كه دادند
در پرده يكی وعده ی مرموز و دگر هيچ
خواهی كه شوی با خبر از كشف و كرامات
مردانگی و عشق بياموز و دگر هيچ
زين قوم چه خواهی كه بهين پيشه ودانش
گهواره تراشند و كفن دوز و دگر هيچ
زين مدرسه هرگز مطلب علم كه اين جاست
لوحی سيه و چند بدآموز و دگر هيچ
روح پدرم شاد كه می گفت به استاد
فرزند مرا عشق بياموز و دگر هيچ
خواهد بدل عمر بهار از همه گيتی
ديدار رخ يار دل افروز و دگر هيچ
+ نوشته شده در سه شنبه شانزدهم خرداد 1385ساعت 16:48 توسط
|
فرا رسیدن سال نو بر شما دوست عزیز مبارک
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم فروردین 1385ساعت 22:47 توسط
|
تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار
که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند
+ نوشته شده در یکشنبه سوم مهر 1384ساعت 23:23 توسط
|
باز بايد پنجره ها را بست! 
باز بايد صداي خرد شدن استخوان پوسيده برگها را زير پاهام تحمل کنم
باز بايد تن عريان و بي جان درختان را شش ماه نظاره کنم
خورشيد دوباره از زمين دور شد!
شبها داره بلند و بلند تر ميشه
بايد محکم ايستاد ! محکم ! محکم !
بدتر از اين هم ميشه
زمستون هم مياد
فقط يه دلخوشي دارم .
اون هم اينه که بوي بارون مياد
راستي،
بوي بارون براي اوني که سقف خانه اش چکه مي کنه چه مزه ايه؟
*** کوليان باراني***
سروده ريحانه واعظ شهرستاني
سه ماه سوختم اي ابرها نمي باريد؟
گمان کنم سر آزردن مرا داريد!
ترانه هاي زمستان هم نفس با من
منم ، نواده باران به جا نمي آريد؟
کجاست ايل شما کوليان باراني؟
که خيمه از سر ييلاق بر نمي داريد
منم و هرم نفس هاي داغ باغچه ها
شما به دشت دگر گرم رقص رگباريد؟!
زياد پنجره هامان گريستن رفته است
نهال اشک بر اين شيشه ها نمي کاريد؟!
پر از ترک شده قلب تمام گلدان ها
زمين نشسته به تاول چرا نمي باريد؟!
+ نوشته شده در جمعه یکم مهر 1384ساعت 19:58 توسط
|
** بال پروازم عشق**
باور ندارم این که توبرمن جفا کنی!
تنها درین دیار غریبم رها کنی!
من مانده ام در انتظار نشانی درین کویر!
چشم انتظار این که مراهم صدا کنی!
باز آمدم به درگهات ای دوست حالیا!
ای کاش حق صحبت دیرین ادا کنی!
من را به جرم آدم وحوا زخود مران!
ای کاش یک نظر به من بی نوا کنی!
با بال عشق پرزدم ،از آسمان بپرس!
بادرد آمدم که حکیما دوا کنی!
کی آیمات که باز به نزد فرشتگان؟!
اسماء را برای من ازنو هجا کنی!
چون آیمات که باز بنازی به بنده ات؟!
من را دوباره با ملکوت آشنا کنی!
ای نازنین خلافت خود را زمن بگیر!
کی شانه ام ز بار امانت رها کنی!؟
ای کیمیا گری که گلم را سرشته ای!
آیا شود که گوشه چشمی به ما کنی؟!
این آخرین دعای مرا مستجاب کن!
محتاجم ای خدا که برایم دعا کنی!
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم تیر 1384ساعت 9:49 توسط
|
چند وقت پيش دوست عزيزي کتاب شعري به من هديه داد. اين کتاب مجموعه اي از سروده هاي شاعره جواني به نام ريحانه واعظ شهرستاني با عنوان شاخه هاي عريان است.شايد برايتان جالب باشد اگر بدانيد اين شاعره خوش ذوق در رشته کامپيوتر تحصيل کرده است .
حيف ام آمد غزلي از اين هديه را با دوستانم شريک نشوم
** تسبيح اشک**
امشب تمام آينه ها را صدا کنيد
گاه اجابت است ضريحي بنا کنيد
تسبيح اشکهاي من امشب گسسته است
اي ابر ها به بارش من اقتدا کنيد
اي شاخه هاي خشک درختان داغدار
با آن دل شکسته برايم دعا کنيد
صد بار آمديم بميريم و پختگان
گفتند نارسيد کمي پا به پا کنيد
انسان شدن عقوبت سختي است ، کاتبان
با يک پرنده نام مرا جا به جا کنيد
+ نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم تیر 1384ساعت 19:26 توسط
|
**انتظار**
بچرخ چرخ زمان ، طاقت ام تمام شده
گذر کن از تن من، قصه ام تمام شده
سمند تيز تگ وقت از چه رو امروز
که جان به زير سم اش مي دهيم رام شده؟
بگو که ثانيه ها را يکي يکي نبرند
نفس در آمده تا اين سپيده شام شده
نه عيش و رندي و مستي به حکم مفتي شهر
که خواب هم به دوچشمان من حرام شده
خبر دهيد صبا را زحال قاصدکي
که نا اميد از آوردن پيام شده
به انتظار بگوييد شاد باشد و مست
اميدها همه در شهر قتل عام شده
خوشا دلي که به دريا زداست زورق خويش
چو فارغ از طلب جاه و ننگ و نام شده
+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم خرداد 1384ساعت 16:17 توسط
|
اي فرشته عدالت ، 
تو مرده اي !
از همان زمان که فرق علي شکافت
از همان زمان که با دروغ همسايه شدي و با مصلحت پيمان اخوت بستي
از همان زمان که کفه هاي ترازويت از طلا شد و معناي زر را فهميدي
از همان زمان که حق گيري را کنار گذاشتي و حقوق بگير شدي
از همان زمان که شدي بهانه ظلم ظالمان و به جاي اينکه لرزه بر اندامشان اندازي با آن شمشير مسخ شده مضحک ات محافظ شخصي شان شدي
از همان زمان که چشم بندات را به بهانه پاک کردن عرق از پيشاني کمي بالا زدي تا ببيني مصلحت چه حکم مي کند
از همان زمان که .....
تو مرده اي ! مرده!
و اکنون لاشه عفن ات بر دوش خداوندان زر و زور و تزوير طعمه اي گشته براي بلعيدن تشنگان عدالت!
+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم خرداد 1384ساعت 7:58 توسط
|
** شعر**
بالهاي فکر ام ،
سخن ام را بگذاشت،
و دلم را برداشت
تا برد بر سر آن قله که کوته فکران،
ره بدانجا نبرند
تيرهاي کج انديشه شان
تا بدانجا نرسند
شعر ديوار گلين ايست ته يک کوچه
کوچه باغي پر تنهايي دل
مي توان شاخه گلي را به اميد
- دور از چشم شياطين زمان-
پرت کرد آن طرف اين ديوار
شايد آن سو در باغ
يک پري منتظر شاخه گلي بنشسته است
چشمها را بسته است
خط به خط ، با وسواس
عطر گل را
به اميد خبري ،
می خواند، 
هر که فکري دارد
هرکه انديشيدن
همدم خلوت تنهايي اوست
هرکس از حرف زدن بيزار است
از تب عشق کسي بيمار است
هر که از ترس نگاه و نظر نامحرم
- زاهد و محتسب و جاهل و علامه دهر
پچ پچ و تير نگاه همه مردم شهر-
فکر خود را ته پستوي اتاق ذهن اش
جا کرده است
شاد باشد که دژي يافته ام
بي حجابي است در آن
شاعران همه دوران
پايکوبان و غزل خوان،
ايمن از تهمت و تکفير و تفرعن
فکرهاشان را
فرياد زنان مي خوانند
زود باشيد
شما هم به دژ شعر پناهنده شويد
+ نوشته شده در یکشنبه هشتم خرداد 1384ساعت 18:17 توسط
|
